باور کن سخته

 

خیلی هم سخته

 

خیلی سخته یکی رو تا سر حد مرگ دوست داشته  باشی و همیشه و همه حال توی فکر تو باشه

 

اما اینو بدونی و بفهمی که هیچ وقت بهش نمی رسی....!

 

 

یاد اون قدیم ها بخیر

.با چه عشق و علاقه ایی کارت میخریدم و زودی می ومدم خونه تا زودتر بیام نت و این وبلاگ رو

اپ کنم....!چه دورانی بود

بهش عادت کرده بودم

مخصوصا شب ها....!ساعت ۱۰ که می شد یه چیزی تو مایه های اضطراب و تشویش می افتاد تو دلم

هی تند تند کارامو انجام میدادم تا زودتر بتونم بیام نت

معمولا تا ۳- ۴ صبح بیدار می موندم

چه صفایی داشت

اولین کاری که میکردم این بود یه سر به دوستای وبی خودم میزدم

هانی-همایون-عباس جوووون-دیبا-نیکا-رها-میثم-کامیار-سام.-یاسر....

عاشق این جمله ی توی کامنت ها بودم((کجایی صدف جون؟دیگه سر نمیزنی؟))

بعد از کلی حال و احوال و مزه پرونی یه سری به کامنت ها میزدم و جواب میدادم

این وسط  مسطا هم توی مسنجر می چتیدم

اخ خ خ خ خ خ خ خ چه دورانی بود....!

بعضی وقتا یه کامنت هایی می دیدم بی نام و نشون

 دلم می خواست بدونم این کیه که بدون هیچ اسمی برام کامنت می زاره

می دونستم اشناست یعنی حدس می زدم

ولی اینکه چرا بی نام و نشون میاد کامنت می زاره برام خیلی جای تعجب داشت

خلاصه به جرات می تونم بگم بهترین دوران زندگی من همین ۱ - ۲ سال بود

بعضی وقتا از اینکه یکی از دوستای وبلاگی من وبشو تخته می کرد خیلی ناراحت می شدم

شونصد تا کامنت براش مینوشتم و ازش می خواستم این کار رو نکنه

بعضی وقتا هم خودم به سرم می زد تعطیل کنم برم پی کارم

اما ...

توی همین دوران بود که با یه دوست اشنا شدم

یه دوستی که الان می فهمم بدون اون زندگی چه قدر سخت می گذره

دوستش نداشتم

چون نمی شناختمش

ولی کم کم بهش عادت کردم و یه حس غریب توی دلم به وجود اومد

یه حسی که الان می دونم حس دوست داشتنه نه عشق

خیلی دوستش دارم

خیـــــــــــــــــــــــــــــلی زیاد

همیشه هم بهش می گم

اون هم می گه ها ولی بیشتر از من

فاصله مون از هم خیلی دوره

خیلی خیلی خلی دور

ولی دلهامون نزدیکه

اینقد نزدیک که تصورشو نمی تونی بکنی

نمیدونم  زندگی اینده مون چه جوریه؟خوبه....؟بده....؟

فقط واسم دعا کنید............!؟

 

 

دلتنگی های یه دختــر بد در جمعه بیست و پنجم اردیبهشت 1388طلا ی گم شده 20:0 صـــــــدفی | |